ลูกของคุณกำลังโกหกคุณอยู่หรือเปล่า เหตุใดเรื่องนี้อาจไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายเสมอไป

ที่มาของภาพ, Elena Hoicka
- Author, จอร์จ แซนเดอแมน
- Published
- เวลาอ่าน: 5 นาที
เมื่อมีภาพวาดปรากฏขึ้นบนผนัง หรือขนมบิสกิตหายไปจากกระป๋อง ลูกของคุณอาจโทษสุนัข หรืออ้างว่ามีผีเข้ามาในบ้าน แม้ว่าพวกเขาจะถือดินสอสีอยู่ในมือ หรือตัวเลอะไปด้วยเศษขนมก็ตาม
การที่เด็กโกหกเป็นสิ่งที่พ่อแม่ส่วนใหญ่เคยเจอ แต่การโกหกและการหลอกพ่อแม่เช่นนี้เป็นส่วนสำคัญของการพัฒนาทางด้านจิตใจ
"จริง ๆ แล้วมันเป็นทักษะที่พวกเขากำลังพัฒนา และพวกเขาจะฝึกทักษะเหล่านี้ผ่านการเล่นเพื่อให้พวกเขาทำได้ดียิ่งขึ้น" ดร.เจด เรดเฟิร์น นักจิตวิทยาคลินิก กล่าวในรายการพอดแคสต์ ซีบีบีส์ พาเรนติง ดาวน์โหลด (CBeebies Parenting Download)
ในบทความนี้ ผู้เชี่ยวชาญจะอธิบายว่าเหตุใดการเรียนรู้ที่จะโกหกจึงเป็นสัญญาณของพฤติกรรมที่ดี และจะส่งเสริมให้ลูกมีความซื่อสัตย์อย่างไรได้บ้าง

ที่มาของภาพ, Elena Hoicka
เรดเฟิร์น นักจิตวิทยาคลินิก กล่าวว่าเด็กเล็กยังไม่ฉลาดพอที่จะโกหก แต่พวกเขาสามารถแสดงพฤติกรรมหลอกคนอื่นได้ตั้งแต่อายุไม่ถึงหนึ่งขวบ
หนึ่งในงานวิจัยที่กล่าวถูกนำมาเล่าในพอดแคสต์เป็นงานวิจัยของมหาวิทยาลัยบริสตอล งานวิจัยชิ้นนี้พบว่าประมาณ 1 ใน 4 ของเด็ก ๆ ดูเหมือนจะเข้าใจพฤติกรรมการหลอกบางรูปแบบได้เมื่ออายุได้เพียง 10 เดือน
ศาสตราจารย์ เอเลนา ฮอยกา ผู้เป็นหัวหน้าทีมวิจัยกล่าวว่า เป็นเรื่องน่าทึ่งที่ได้เห็นว่าเด็ก ๆ ที่ "อายุน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ" สามารถเก่งกาจและเจ้าเล่ห์ได้มากเพียงใด ซึ่งรวมถึงลูกของเธอเองด้วย
"ในฐานะที่ฉันเป็นแม่ลูกสาม ฉันยืนยันได้เลยว่าพวกเขาฉลาดและเจ้าเล่ห์แค่ไหน"
"การแอบกินขนมหวานหรือช็อกโกแลตใต้โต๊ะหรือในห้องน้ำเป็นกลอุบายที่พวกเขามักใช้"
ศาสตราจารย์ฮอยกากล่าวว่า รูปแบบการหลอกที่เด็กใช้ตั้งแต่อายุสองขวบนั้นค่อนข้างเป็นพฤติกรรมพื้นฐาน เช่น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินพ่อแม่ หรือปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรบางอย่าง
"มันอาจรวมถึงการทำกิจกรรมต้องห้ามอย่างลับ ๆ ด้วย" เธอกล่าว "ตัวอย่างเช่น การแอบดูในกระเป๋าที่พวกเขาได้รับคำสั่งห้ามไว้เมื่อไม่มีใครเห็น หรือการหาข้ออ้าง เช่น อ้างว่าต้องไปห้องน้ำเมื่อถูกขอให้เก็บของ"
เมื่ออายุถึงสามขวบ เด็กก็จะมีความชำนาญและสร้างสรรค์มากขึ้นในการหลอกคนอื่น แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับภาษาและวิธีการทำงานของจิตใจผู้อื่น
เธอบอกว่าพวกเขายังเริ่มปกปิดข้อมูลด้วย ตัวอย่างเช่น บอกความจริงกับพ่อแม่ว่าพี่น้องทำร้ายร่างกายพวกเขา แต่ไม่บอกความจริงที่ว่าตัวเองเป็นผู้ทำร้ายพี่น้องก่อน
การหลอกลวงเหล่านี้เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวกเขากำลังพัฒนาสิ่งที่นักจิตวิทยาคลินิก เรดเฟิร์นเรียกว่า "ทฤษฎีแห่งจิตใจ" (theory of mind)

ที่มาของภาพ, Elena Hoicka
"เมื่อเด็ก ๆ เติบโตขึ้น เราต้องการให้พวกเขาเรียนรู้และพัฒนาทักษะที่แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ที่มีความคิดและความตั้งใจเป็นของตัวเองที่แยกต่างหากจากของคนอื่น" เธอกล่าวอธิบาย
"นี่คือวิธีที่พวกเขาพัฒนาทักษะด้านความเห็นอกเห็นใจ หรือความสามารถในการคิดถึงความคิดและความรู้สึกของผู้อื่นที่อาจแตกต่างไปจากตัวเอง"
อีกเหตุผลหนึ่งที่เด็กอาจโกหกคือการเอาตัวรอด เพราะพวกเขาไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียใจหรือผิดหวัง
เรดเฟิร์นกล่าวว่า "มนุษย์ทุกคนล้วนถูกขับเคลื่อนด้วยความผูกพัน เด็ก ๆ ถูกขับเคลื่อนด้วยความต้องการที่จะรักษาความสัมพันธ์กับผู้ดูแลของพวกเขาไว้ เพราะพวกเขาต้องพึ่งพาความสัมพันธ์นั้น"
เธอเล่าว่า ในช่วงแรกเด็ก ๆ จะเรียนรู้ว่าอะไรที่ทำให้พวกเขาสนิทสนมกับผู้ดูแลมากขึ้น และอะไรที่ทำให้พวกเขาห่างเหินกัน ด้วยเหตุนี้เรดเฟิร์นจึงคิดว่าเราสามารถส่งเสริมให้เด็กมีความซื่อสัตย์ได้ด้วยการสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยให้เด็กสามารถพูดความจริงได้
“[เรา] ต้องคิดหาวิธีที่จะช่วยให้เด็กรู้สึกปลอดภัยมากพอที่จะบอกความจริงกับเราเมื่อพวกเขาทำผิดพลาด... และพวกเขาไม่อยากทำให้เราผิดหวัง”
นี่คือสิ่งที่เรเชล ดัฟฟี่ ผู้ชนะรายการ เดอะ เทรทเตอร์ส (The Traitors) ซีรีส์ล่าสุดของบีบีซีในสหราชอาณาจักร บอกกับรายการพอดแคสต์ CBeebies Parenting Download ว่าเธอพยายามทำอยู่

ที่มาของภาพ, Elena Hoicka
คุณแม่ลูกสามรายนี้เล่าถึงเหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่ลูกชายคนโตยืมจักรยานของน้องชายแล้วทำพังหลังจากไปชนกับรถยนต์ โดยตอนแรกเขาพยายามโกหกเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ฉันบอกเขาว่า 'หนูจะไม่เดือดร้อนอะไรมากหรอก ถ้าหนูบอกความจริงกับแม่' แล้วฉันก็เดินออกไป ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวสักพัก"
"แล้วเขาก็พูดว่า 'ใช่ ผมทำเอง' จากนั้นเขาก็รู้ว่าที่นั่นคือพื้นที่ปลอดภัย เราคุยกันโดยไม่มีการขึ้นเสียง ตะโกน หรือส่งเสียงดัง"
เรดเฟิร์นกล่าวว่านี่เป็นตัวอย่างที่ดีในการรับมือกับสถานการณ์ลักษณะนี้ และมีบางครั้งที่การโกหกหรือการใช้คำพูดที่แฝงความหมายอาจเหมาะสม เช่น เมื่อได้รับของขวัญที่ไม่ต้องการ หรือเมื่อบรรยายลักษณะทางกายภาพของผู้อื่น
"ลูก ๆ ของฉันบอกฉันอย่างน่ารักเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่าฉันมีริ้วรอยเยอะมาก" เธอกล่าว "ฉันพยายามรับฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เปิดกว้าง"
เธอใช้คำพูดด้วยวิธีนั้นโดยการพูดถึงเหตุผลที่พวกเขาคิดว่าเธอมีริ้วรอย
"ฉันคิดว่าการที่เด็ก ๆ ได้สำรวจสิ่งต่าง ๆ มากขึ้นเมื่อพวกเขาโตขึ้น การสนทนาอย่างเปิดใจและอยากรู้อยากเห็น จะช่วยพัฒนาความเห็นอกเห็นใจต่อความรู้สึกของผู้อื่นได้ เมื่อพวกเขาได้รับแบบอย่างและการแสดงออกถึงความเห็นอกเห็นใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า"






























