'Nie płaczę przy niej'. Nastolatka wychowuje siostrę w pobliżu linii frontu w Libanie

13-letnia Inaya Sultan trzyma na kolanach swoją czteroletnią siostrę Malak w pokoju wieloosobowym sierocińca dla dziewcząt w południowym Libanie. W tle widać rzędy piętrowych łóżek z kolorową pościelą.
Podpis zdjęcia, 13-letnia Inaya Sultan trzyma na rękach swoją czteroletnią siostrę Malak w sierocińcu dla dziewcząt w południowym Libanie
Data publikacji
Czas czytania: 4 min

Inaya Sultan marzy o studiach medycznych. 13-latka mieszka zaledwie kilkaset metrów od linii frontu. Mimo wojny stara się żyć jak zwykła nastolatka, choć większość czasu poświęca opiece nad swoją czteroletnią przyrodnią siostrą Malak.

Ich ojciec, ratownik medyczny, zginął w marcu w izraelskim nalocie. Dziewczynki mają różne matki, które nie są w stanie się nimi opiekować. Co kilka tygodni odwiedzają sierociniec.

„Gdy czuję, że chce mi się płakać, pozwalam sobie na chwilę łez, ale nie płaczę przy siostrze," mówi Inaya.

„Bo wtedy Malak też zaczęłaby płakać. Mówiłaby, że tęskni za tatą, i pytałaby, dlaczego płaczę. Dlatego dla niej staram się być silna," dodaje.

13-letnia Inaya pomaga ubrać swoją czteroletnią przyrodnią siostrę Malak w sierocińcu dla dziewcząt w południowym Libanie. Dziewczynki mieszkają tam od śmierci ojca.
Podpis zdjęcia, 13-letnia Inaya opiekuje się swoją czteroletnią przyrodnią siostrą Malak, starając się jednocześnie prowadzić normalne życie nastolatki

Siostry mieszkają w zaniedbanym sierocińcu w Tibnin na południu Libanu wraz z 40 innymi dziewczynkami, które straciły jedno lub oboje rodziców albo których rodzin nie stać na opiekę nad nimi.

Za tzw. żółtą linią znajduje się izraelska strefa okupacyjna. Odgłosy eksplozji i wyburzeń są tu codziennością.

Dziewczynki w różnym wieku, od przedszkolaków po nastolatki, starają się żyć normalnie. Chodzą do pobliskiej szkoły, a sierociniec zapewnia im mundurki, plecaki i obiady.

Mimo zawieszenia broni uzgodnionego w czerwcu, regularnie dochodzi do starć między bojownikami Hezbollahu a izraelskimi żołnierzami. Nocami Inaya robi wszystko, by uspokoić Malak.

„Czasem, gdy dochodzi do ataku, przytula mnie i mówi: Patrz, trafili tatę," opowiada Inaya w rozmowie z Reuters.

Uczennice mieszkające w sierocińcu dla dziewcząt w południowym Libanie idą do szkoły. Placówka zapewnia im mundurki, plecaki i posiłki.
Podpis zdjęcia, Dziewczynki w różnym wieku – od małych dzieci po starsze nastolatki – starają się żyć normalnie

'Z każdym kątem wiążą się jakieś wspomnienia'

Dwie siostry śpią w sali wypełnionej piętrowymi łóżkami. Podczas wojny Izraela z Hezbollahem w 2024 roku izraelski nalot uszkodził sąsiedni budynek, dlatego część pomieszczeń w sierocińcu zamieniono na sypialnie.

W ruinę popadła również piwnica, która kiedyś służyła jako sala teatralna. Dziewczynki śpiewały tam w chórze i przyjmowały gości.

„To było dla mnie bardzo bolesne. Z każdym pokojem, z każdym kątem wiążą się jakieś wspomnienia," mówi 19-letnia Shereen Saad, studentka architektury wnętrz, która większość życia spędziła w sierocińcu.

Shereen marzy o studiach we Włoszech, ale wojna zmusiła ją do odłożenia planów na później.

„Miałam wiele planów na przyszłość, ale niektóre z nich mogą nigdy się nie spełnić. Z powodu wojny musiałam zrezygnować z kilku rzeczy, które planowałam. Nie chcę sobie zbyt wiele obiecywać, bo wszystko może potoczyć się inaczej, niż bym chciała," mówi.

Shereen Saad siedzi na scenie zniszczonej sali w sierocińcu dla dziewcząt w Tibnin. Pomieszczenie, które kiedyś służyło jako sala teatralna, nosi ślady zniszczeń spowodowanych wojną.
Podpis zdjęcia, Shereen Saad, która od siódmego roku życia mieszka w sierocińcu dla dziewcząt w Tibnin, siedzi na scenie zniszczonej sali w południowym Libanie

Odpadająca farba i zniszczenia po nalotach

Sierociniec w Tibnin powstał w 1978 roku, podczas poprzedniej okupacji południowego Libanu przez izraelską armię.

Ze ścian i sufitów odpada farba, a zniszczenia po nalocie wciąż nie zostały naprawione.

Po wybuchu kryzysu gospodarczego w Libanie w 2019 roku finansowanie sierocińca przez państwo zaczęło maleć. Wkrótce skończą się także darowizny przekazywane przez stacjonujących w regionie żołnierzy sił pokojowych ONZ, których misja ma zakończyć się jeszcze w tym roku.

30-letnia Fatima Jaffal, kierowniczka i opiekunka sierocińca, również tam mieszka. Jej rodzinna miejscowość Rszaf znajduje się w izraelskiej strefie okupacyjnej.

„Nie możemy odkładać życia na później i czekać, aż sytuacja się uspokoi, a my będziemy mogli wrócić do swoich domów. Nie możemy też czekać, aż ucichną odgłosy konfliktu," mówi Jaffal.

„Nie możemy siedzieć bezczynnie i tylko czekać. Życie musi toczyć się dalej, a my jesteśmy silniejsze niż to wszystko," dodaje.

Naklejki z postacią Hello Kitty wciąż zdobią ścianę uszkodzoną podczas działań wojennych w sierocińcu dla dziewcząt w Tibnin.
Podpis zdjęcia, Zniszczenia spowodowane nalotem wciąż nie zostały naprawione

Obecna izraelska okupacja południowego Libanu rozpoczęła się w marcu i objęła już kilkaset kilometrów kwadratowych terytorium kraju. Izraelska armia zrównała z ziemią dziesiątki miast i wsi oraz uszkodziła infrastrukturę, w tym szkoły, szpitale i mosty.

Izrael zaprzecza, że celowo atakuje infrastrukturę cywilną. Twierdzi, że obecność wojsk w południowym Libanie jest konieczna, by chronić mieszkańców Izraela przed atakami z drugiej strony granicy. Oskarża też Hezbollah o rozmieszczanie sprzętu wojskowego na obszarach cywilnych. Hezbollah zaprzecza tym zarzutom.

Ataki rakietowe i dronowe przeprowadzane przez Hezbollah zmusiły dziesiątki tysięcy Izraelczyków mieszkających przy granicy do opuszczenia swoich domów.

Według libańskiego ministerstwa zdrowia od marca w izraelskich atakach na Liban zginęło ponad 4 tys. osób. Resort nie podaje, ilu spośród zabitych stanowili bojownicy, a ilu cywile.

Przy tłumaczeniu tego artykułu, który oryginalnie był napisany w języku angielskim, użyto narzędzi AI. Dziennikarz BBC sprawdził tłumaczenie przed publikacją. Więcej o tym, jak używamy AI.

Edycja: Julita Waleskiewicz