இந்தியாவில் அழிந்து வரும் தெருவோரக் கலைகளைத் தக்கவைக்கப் போராடும் கலைஞர்கள்

டெல்லியில் உள்ள தனது குறுகலான வீட்டில் அமர்ந்திருக்கும் இஷாமுதீன் கான், இப்போதும் கயிற்றை காற்றில் உயரச் செய்யும் வித்தையைச் செய்து காட்டுகிறார். 55 வயதான இந்த கழைக்கூத்துக் கலைஞர், ஒரு காலத்தில் வெறும் கற்பனை என்று ஒதுக்கப்பட்ட இந்த வித்தையை தசாப்தங்களாகச் செய்து வருகிறார். தான் சர்வதேச அளவில் பிரபலமாக இருந்த காலத்தில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்களையும், நாளிதழ்களில் வெளியான செய்தித் துணுக்குகளையும் அவர் இன்னமும் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறார்.

ஆனால், தற்போது அந்த வித்தையைச் செய்து காட்டுவதைவிட, அந்தக் கால நினைவுகளை அசை போடுவதிலேயே அவர் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார். "காலம் மாறிவிட்டது" என்று கூறும் அவர், "கழைக்கூத்து மெல்ல மெல்ல அழிந்து வருகிறது. அது செயற்கை சுவாசக் கருவியின் உதவியுடன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது" என்கிறார்.

இஷாமுதீன் கானின் கதை, பாரம்பரிய தெருக்கலைஞர்கள் தங்கள் கலையின் மூலம் வாழ்வாதாரம் ஈட்டுவது நாளுக்கு நாள் கடினமாகி வரும் இந்தியாவின் பரந்த மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

தெருவில் வித்தை காட்டும் கலைஞர்கள், கயிற்றின் மீது நடக்கும் கழைக் கூத்தாடிகள், பொம்மலாட்டக் கலைஞர்கள், சர்க்கஸ் கலைஞர்கள் எனப் பலரும் ஒரு காலத்தில் பொது இடங்களில் கூடும் கூட்டத்தை நம்பியே பிழைப்பு நடத்தி வந்தனர். ஆனால், மாறி வரும் பொழுதுபோக்கு முறைகளும், கடுமையான கட்டுப்பாடுகளும் பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்துவிட்டன. இதனால், பலர் இந்தத் தொழிலையே விட்டுவிட்டு வேறு வேலைகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற மாயாஜால கலைஞர்களில் ஒருவரான இஷாமுதீன் கான், பொது இடங்களில் வித்தைகளைக் காட்டும் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட 'மதாரி' சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்.

இவர்களைப் பற்றிய அதிகாரபூர்வப் புள்ளி விவரங்கள் எதுவும் இல்லை என்றாலும், டெல்லியில் சுமார் 400 மதாரி குடும்பங்களும், உத்தர பிரதேசம், ராஜஸ்தான் மற்றும் தெலங்கானாவில் மேலும் நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்களும் இருப்பதாக சமூக அளவிலான பதிவுகள் தெரிவிப்பதாக கான் கூறுகிறார்.

இன்று அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிட்டாலும், மதாரி சமூகத்தின் வேர்கள் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையானவை.

வரலாற்றாசிரியர் அசோக் மாத்தூர் கூறுகையில், "மதாரி பாரம்பரியத்தின் வேர்கள் இந்தியாவின் நாடோடிக் கதைகள், புராணங்கள் மற்றும் நாடோடிக் கலைஞர்களின் நீண்ட வரலாற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. தலைமுறை தலைமுறையாக, இந்தத் திறமைகள் குடும்பங்கள் வழியாகவே அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்பட்டு வந்துள்ளன" என்று விளக்குகிறார்.

தங்களது பாரம்பரிய வழக்கப்படி, இஷாமுதீன் கானும் தனது தந்தை மற்றும் குடும்பத்தினரிடம் இருந்து கலைகளைக் கற்றுக்கொண்டு, தனது 12 வயதிலேயே வித்தைகளைச் செய்யத் தொடங்கினார். தனது 20களின் தொடக்கத்திலேயே, பின்னாளில் அவரைப் புகழின் உச்சிக்குக் கொண்டு சென்ற 'கயிற்றில் நடக்கும் வித்தையை' அவர் முழுமையாகக் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார்.

உயரத்தில் கட்டப்பட்ட கயிற்றின் மீது ஒரு சிறுவன் நடந்து செல்லும் இந்த வித்தை, நீண்ட காலமாக இந்தியாவில் நிலவி வரும் பல்வேறு கட்டுக்கதைகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கப்பட்டது. மேலும், இதைச் செய்து காட்டுவது சாத்தியமற்றது என்றே பரவலாக நம்பப்பட்டது. ஆனால், இஷாமுதீன் கான் அதைச் செய்து காட்டினார்.

இந்த வித்தையைக் கற்றுத் தேர்ச்சி பெற தனக்கு ஆறு ஆண்டுகள் ஆனதாகக் கூறும் இஷாமுதீன் கான், இதை முதன்முறையாக 1995ஆம் ஆண்டு டெல்லியில் உள்ள வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க குதுப் மினார் வளாகத்திற்கு வெளியே பொது மக்கள் முன்னிலையில் செய்து காட்டினார். இரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கர்நாடகாவில் உள்ள ஒரு கடற்கரையில் 30,000 பேர் முன்னிலையில் இந்த வித்தையைச் செய்து காட்டினார்.

அவரது இந்த வித்தை சர்வதேச அளவில் கவனத்தை ஈர்த்தது. இதையடுத்து, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளுக்குச் சென்று அவர் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார். இந்தப் புகழின் மூலம் இந்தியாவின் பாரம்பரிய கலைஞர்களின் வாழ்க்கையும் மேம்படும் என்று இஷாமுதீன் கான் நம்பினார். அவரது நம்பிக்கை ஓரளவுக்கு நனவானாலும், சிறிது காலம் கடந்த பிறகு மக்களின் ஆர்வம் வேறு வகையான பொழுதுபோக்குகளை நோக்கித் திரும்பத் தொடங்கியது.

புதிய வகை பொழுதுபோக்குகளுக்கு மக்கள் மாறியதாலும், பொது இடங்களில் நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைந்ததாலும், தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்து வரும் கலைத் திறமைகளை வைத்து வாழ்வாதாரம் ஈட்டுவது பல மாயாஜால கலைஞர்களுக்குக் கடினமாகிவிட்டது.

அவர்களில் ஒருவர்தான் 40 வயதான இமாம் கான். ஒரு காலத்தில் மாயாஜால கலைஞராக இருந்த இமாம், தற்போது டெல்லி தெருக்களில் பாட்டில்கள் மற்றும் மறுசுழற்சிக்குப் பயன்படும் பொருட்களைச் சேகரித்து பிழைப்பு நடத்தி வருகிறார். மேற்கு டெல்லியில் உள்ள ஒரு குப்பைக் கிடங்குக்கு அருகில் குப்பைகளைச் சேகரிப்பதில் அவர் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார். இதன் மூலம் நாளொன்றுக்கு சுமார் ரூ.200 சம்பாதிக்கிறார்.

தெருக் கலை நிகழ்ச்சிகளின் வீழ்ச்சிக்குப் பல காரணங்கள் இருப்பதாகவும், அவற்றில் மிக முக்கியமானது பொது இடங்களின் தன்மை மாறி வருவதுதான் என்றும் வல்லுநர்கள் கூறுகின்றனர்.

'கத்கதா பப்பட் ஆர்ட்ஸ் டிரஸ்ட்' அமைப்பின் நிறுவனரான அனுரூபா ராய் கூறுகையில், பொது இடங்கள் சுருங்கி வருவதால், கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கான பார்வையாளர்களைக் கண்டறிவது கலைஞர்களுக்கு நாளுக்கு நாள் சவாலாகி வருவதாகக் கூறுகிறார்.

"பூட்டப்பட்ட பூங்காக்களும், வெளிநபர்களை அனுமதிக்காத குடியிருப்புச் சங்கங்களும் கலை நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவதற்குக் கிடைக்கும் இடங்களைக் குறைத்துவிட்டன," என்று அவர் கூறுகிறார்.

ஆய்வாளரும் கலைஞருமான கொமிதா தண்டா கூறுகையில், பொது இடங்கள் குறித்த மக்களின் அணுகுமுறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களும் இந்த வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்கிறார். குறிப்பாக, அவரது கூற்றுப்படி, "பரபரப்பான நகரங்கள் மற்றும் பெருநகரங்களின் மையப் பகுதிகளில் பாதுகாப்பு விதிமுறைகள் கடுமையாக்கப்பட்டு இருப்பதால், தெருக் கலைஞர்களுக்கு நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவதற்குச் சிறிதளவு இடம்கூட எஞ்சியிருக்கவில்லை" என்று அவர் கூறுகிறார்.

தனிப்பட்ட கலைஞர்கள் மட்டுமல்ல, தண்டாவின் புகழ்பெற்ற 'ஜன நாட்டிய மஞ்ச்' என்ற தெரு நாடகக் குழுவும் அனுமதி பெறுவதில் சிரமங்களை எதிர்கொள்வதுடன், பொது இடங்களில் நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவதற்குப் பல்வேறு தடைகளையும் சந்தித்து வருகிறது. பல கலைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, நிகழ்ச்சி நடத்துவதற்கு ஓர் இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது மட்டுமின்றி, எந்த வகையான நிகழ்ச்சிகளுக்கு அனுமதி உள்ளது என்பது தொடர்பான விதிமுறைகள் தெளிவாக இல்லாததும் ஒரு பிரச்னையாக உள்ளது.

பெரும்பாலான தெருக் கலைஞர்கள், பார்வையாளர்கள் தங்கள் விருப்பத்தின் பேரில் வழங்கும் பணத்தையே நம்பியுள்ளார்கள். ஆனால், 'கலை நிகழ்ச்சிக்காகப் பணம் பெறுவதற்கும்', 'பிச்சை எடுப்பதற்கும்' இடையிலான வேறுபாடு மங்கிவிடக்கூடும் என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

பிரிட்டனை போலன்றி, இந்தியாவில் தெருக் கலைஞர்களுக்கென நாடு முழுவதும் ஒரே மாதிரியான சட்டக் கட்டமைப்பு எதுவும் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, பொது ஒழுங்கு, போக்குவரத்துக்கு இடையூறு ஏற்படுத்துதல், ஒலி மாசுபாடு மற்றும் பொதுநிலப் பயன்பாடு தொடர்பான மாநில அளவிலான விதிமுறைகளை கலைஞர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

"இதனால்தான் தெருக்கலைஞர்கள் பொது இடங்களை நிர்வகிக்கும் நகராட்சி அமைப்புகள் மற்றும் காவல்துறையின் கட்டுப்பாடுகளையும், மாநில அளவில் நடைமுறையில் உள்ள 'பிச்சை எடுப்பதைத் தடுக்கும் சட்டங்களையும்' எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது" என்கிறார் வழக்கறிஞர் கௌசிக் மித்ரா.

பல கலைஞர்களுக்கு, கொரோனா காலம் ஏற்கெனவே மோசமாக இருந்த சூழ்நிலையை மேலும் மோசமாக்கியது. 2020இல் இந்தியாவில் கொரோனாவால் ஊரடங்கு அமல்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, பொது இடங்களில் கலை நிகழ்ச்சிகள் முற்றிலும் நின்றன. பல கலைஞர்கள் தங்கள் சொந்த கிராமங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர், அவர்களில் சிலர் மீண்டும் நகரங்களுக்குத் திரும்பவே இல்லை.

"இந்தக் காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு பொது நிகழ்வுகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்ததை நாங்கள் கண்டோம். இதன் பாதிப்பு தெருவோரங்களில் கலை நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவோரையும், வித்தைக்காரர்களையும் மிகக் கடுமையாகத் தாக்கியது. அவர்களில் பலர் நகரங்களுக்குத் திரும்பவே இல்லை."

நகரங்களுக்குத் திரும்பி வந்து மீண்டும் தொழிலைத் தொடர்ந்த கலைஞர்களுக்கு, சவால்கள் மேலும் அதிகரித்தன. 42 வயதான ஷாஹிம் கான், டெல்லியின் தெருக்களில் இன்னமும் வித்தைகளைச் செய்து வருகிறார். சில நேரங்களில் தனது 12 வயது மகள் ஆலியாவுடனும் இணைந்து செயல்படுகிறார். அவரது பெரும்பாலான நிகழ்ச்சிகள் இப்போது தொழில்துறை பகுதிகளுக்குள் மட்டுமே சுருங்கிவிட்டன. ஒரு காலத்தில் அவர் கோலோச்சிய பரபரப்பான பொது இடங்களில் இருந்து தள்ளி வைக்கப்பட்டதால், அவரது வருமானம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

கொரோனா பெருந்தொற்றுக்கு முன்பு, அவரால் ஒரு நாளைக்கு நான்கு அல்லது ஐந்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி, 1,000 முதல் 1,200 ரூபாய் வரை சம்பாதிக்க முடிந்தது. "இப்போது என்னால் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளை மட்டுமே கஷ்டப்பட்டு நடத்த முடிகிறது. 200 முதல் 400 ரூபாய் வரை மட்டுமே சம்பாதிக்கிறேன்," என்கிறார் அவர்.

ரீல்கள், குறும் வீடியோக்கள் போன்ற டிஜிட்டல் பொழுதுபோக்கு வடிவங்களின் எழுச்சி, பாரம்பரிய கலைஞர்கள் மீதான நெருக்கடியை அதிகரித்துள்ளதாக நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். அதோடு, தெருவோரக் கலைகள் குறித்த மக்களின் பார்வையும் மாறியுள்ளது.

"சில தசாப்தங்களுக்கு முன் 'கயிறு வித்தை' போன்ற கலைகள் மீது மேற்கத்திய நாடுகளுக்குப் பெரும் ஆர்வம் இருந்தது. ஆனால், கலை வடிவங்களும் ரசனைகளும் மாறிவிட்டன. அதேபோல இந்தியா எதைக் காட்சிப்படுத்த விரும்புகிறது என்பதும் மாறிவிட்டது," என்கிறார் தண்டா.

கானை பொறுத்தவரை, இந்த இழப்பு வெறும் பணத்தைச் சார்ந்தது மட்டுமல்ல. தலைமுறை தலைமுறையாகக் கற்றுக் கொடுத்து வந்த இந்தக் கலையை கற்றுக்கொள்ள யாரும் இல்லையென்றால் முற்றிலும் அழிந்துவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சுகிறார்.

"யாராவது ஒருவர் கற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே ஒரு வித்தை உயிர்ப்புடன் இருக்க முடியும்," என்கிறார் அவர். அவரது மகன் அல்தமாஷ், தனது வளரிளம் பருவத்தில் தந்தையுடன் இணைந்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தத் தொடங்கினார், ஆனால் இப்போது விழாக்களில் பலூன்களால் அலங்காரம் செய்யும் வேலை செய்து வருகிறார். 30களில் இருக்கும் அவர், வித்தை காட்டுவதை ஏறக்குறைய கைவிட்டுவிட்டார்.

பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யாததால் அவரது கலைத் திறமையும் மங்கிவிட்டது. பிபிசி செய்தி நிறுவனத்திற்காகத் தனது கயிறாட்டக் கலையை அவர் செய்து காட்டியபோது, அவரால் சரியான வேகத்தில் சீராகச் செய்ய முடியாமல் சிரமப்பட்டார். "நான் மெல்ல மெல்ல அனைத்து வித்தைகளையும் மறந்து வருகிறேன்" என்றார் அவர்.

தனது மகன் குடும்ப பாரம்பரியத்தைத் தொடர்வார் என்று கான் நம்பியிருந்தார். அல்தாமாஷும் தனது தந்தையைப் போல சிறந்த கலைஞர் எனப் பெயர் பெற விரும்பினார்; ஆனால் அது சாத்தியமாகவில்லை.

அவர், "என் தந்தைக்குக் கிடைத்த புகழை என்னால் அடைய முடியாமல் போகலாம் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், இந்த வித்தை வாழ்வாதாரத்திற்கான வாய்ப்பாக இல்லாமல் போகும் ஒரு காலம் வரும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை" என்றார்.

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு