جزایر مارشال؛ تنها کشور روی زمین که تیم ملی فوتبال ندارد

جزایر مارشال تنها کشوری است که تیم ملی فوتبال ندارد. اما تا چه زمانی اینگونه خواهد بود؟

زنجیره‌ای از جزایر آتشفشانی و مرجانی در وسط اقیانوس آرام، جزایر مارشال را تشکیل می‌دهند، که مدت‌ها محل برگزاری آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا بوده است.

این کشوراما اکنون امیدوار است به یک نیروی مستقل در فوتبال جهان تبدیل شود و در آغاز راه تحقق رویای خود است.

در خط مقدم رسیدن به این آرزو و تشکیل تیم ملی جزایر مارشال برای رقابت در سطح جهانی، یک انگلیسی به نام لوید اورز است.

اورز از آکسفوردشر در انگلستان می‌آید. او سابقه مربیگری در کانادا، آمریکا و سوئد را دارد و مسئول آماده‌سازی زیرساخت‌های لازم برای حضور تیم ملی فوتبال این کشور در مسابقات بین‌المللی است.

برای اورز، همه چیز از یک مکالمه تصادفی با «شم لیوای»، رئیس فدراسیون فوتبال این کشور، پس از پستی که در وبلاگ مربیگری خود گذاشته بود، شروع شد.

اورز به بخش ورزش بی‌بی‌سی گفت: «رابطه ما ابتدا از طریق ایمیل شروع شد و بعد از طریق واتس‌اپ آسان‌تر دنبال شد. سپس به مرحله‌ای رسید که از من خواسته شد تا طرحی را به همراه فلسفه کاری‌ام از چگونگی رشد فوتبال ارائه دهم.»

اورز، مدیر فنی جزایر مارشال، تابستان امسال برای اولین بار به این کشور، در فاصله سیزده هزار کیلومتری، سفر کرد و بر اولین جلسه فوتبال برای کودکان که توسط فدراسیون فوتبال جزایر مارشال (MISF) برگزار می‌شد، نظارت کرد.

فدراسیون فوتبال جزایر مارشال عمر چندانی ندارد و در سال ۲۰۲۰ توسط شم لیوای تأسیس شده است.

هدف این فدراسیون، هر چقدر هم که طول بکشد، عضویت این کشور شصت هزار نفری در کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه (OFC) و نهایتاً حضور در مسابقات جهانی است.

برای اورز ۳۳ ساله، رهبری این پروژه بلندپروازانه از نقطه صفر، فرصتی بود که نمی‌توانست آن را رد کند.

اورز می‌گوید: «شخصاً این فرصتی برای من بود تا بخشی از یک پروژه بزرگ باشم؛ تشکیل تیم ملی برای تنها کشور جهان که تاکنون تیم ملی نداشته است.»

«این پروژه بسیار جاه طلبانه است. زیرا فدراسیون می‌خواهد هم عضو کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه و هم در نهایت عضو فیفا شود. آنها نمی‌خواهند فقط مقابل کشورهای محلی بازی کنند، بلکه قصد دارند بخشی از یک برنامه بزرگتر باشند.»

«می‌خواهیم وارد مسابقات مقدماتی جام جهانی شویم. می‌خواهیم در مسابقات قهرمانی اقیانوسیه شرکت داشته باشیم و بخشی از جریان اصلی فوتبال باشیم.»

«فکر می‌کنم در ده سال آینده، اگر به مسیر مورد نظر فدراسیون در پیشبرد اهداف و جاه‌طلبی‌هایش ادامه دهیم، دلیلی نمی‌بینم که نتوانیم موفق شویم.»

جزایر مارشال پس از جنگ جهانی دوم توسط ایالات متحده اشغال شد و به عنوان پایگاهی برای آزمایش سلاح‌های هسته‌ای مورد استفاده قرار گرفت، اما در نهایت در سال ۱۹۸۶ به یک کشور مستقل تبدیل شد.

اورز معتقد است که نفوذ فرهنگی آمریکا تا حدی دلیل افزایش محبوبیت فوتبال در این جزایر بوده است: «نمی‌توان منکر گذشته شد، زیرا این دیگر بخشی از فرهنگ و تاریخ این کشور شده است.»

«یک پایگاه نظامی کاملاً فعال آمریکا در کواجالین وجود دارد. فرهنگ آمریکایی دیگر بخشی از هویت آنها شده است و به همین دلیل علاقه زیادی به ورزش‌هایی مانند بیسبال و بسکتبال وجود دارد.»

«اما اکنون با افزایش علاقه به فوتبال در آمریکا، این علاقه در جزایر مارشال نیز افزایش پیدا کرده است.»

در حالی که اثرات آزمایشات هسته‌ای آمریکا هنوز هم در جزایر مارشال باقی است، تغییرات آب‌وهوایی یک تهدید زیست‌محیطی جدی و نگران کننده است که سبب افزایش سطح آب دریاها شده است.

در پایتخت این کشور، ماجورو، استادیوم ملی در حال ساخت است که توسط حفاظ‌هایی در مقابل دریا احاطه شده است. زیرا که مطابق پیش‌بینی بانک جهانی، با افزایش یک متری سطح دریا، چهل درصد ساختمان‌ها زیر آب خواهند رفت.

اورز می‌گوید: «در سال‌های اخیر، روشن شده است که متأسفانه جزایر مارشال، بسیاری از جزایر خود را از دست خواهد داد، تا حدی که تا سال ۲۰۵۰ بیشتر زمین‌ها زیر آب خواهند رفت.»

امید است که از طریق فوتبال، این ملت بتواند توجه بیشتری را به تأثیر تغییرات آب و هوایی جلب کند.

زمانی که فدراسیون فوتبال این کشور برای اولین بار رویای خود را در رسانه‌های اجتماعی اعلام کرد، کمتر کسی از جمله اورز تصور دریافت چنین واکنش مثبتی را داشتند.

این کشور از اولین پیراهن فوتبال خود نیز رونمایی کرده و امیدوار است بازیکنان تیم ملی در اولین بازی رسمی خود در ژوئیه یا اوت ۲۰۲۴ آن را بپوشند.

فدراسیون گفته که «کاملاً تحت تأثیر واکنش‌های مثبت فوق‌العاده‌ای هستیم که از مردم سراسر جهان دریافت کرده‌ایم» و قصد دارد تا از سود حاصل از فروش پیراهن در برنامه‌های فوتبال پایه، زیرساخت‌ها و امکانات آموزشی سرمایه‌گذاری کند.

اورز در مورد این واکنش‌ها می‌گوید: «امیدوار بودیم، اما انتظارش را نداشتیم. در عرض دو یا سه روز حدود ۱۵۰۰ دنبال‌کننده در توییتر داشتیم، باور نکردنی است. راستش را بخواهید اصلاً چنین انتظاری نداشتیم.»

«هدف اولیه ما کمک به افزایش آگاهی نسبت به این کشور و مشکلاتش بود که موفق شدیم به آن دست یابیم. میزان توجه‌ها به این کشور شگفت‌انگیز بوده است. در ابتدا می‌خواستیم که مردم جهان این کشور را که بسیاری حتی نمی‌دانستند کجاست روی نقشه پیدا کنند.»

«اگر به نقشه گوگل نگاه کنید، یک نقطه بسیار کوچک است. وقتی ماه پیش رفتم، بیش از چهل ساعت پروازم طول کشید تا به آنجا برسم. تازه وقتی به آنجا می‌رسید متوجه می‌شوید که چقدر این کشور کوچک است.»

طراحی لباس تیم ملی توسط یک طراح آرژانتینی از بین بیش از دویست متقاضی، انجام شده است.

آبی و نارنجی نمایانگر رنگ‌های پرچم این کشور هستند و الگوها و راه‌راه‌ها نشانه‌های فرهنگی و ارتباط جزیره با اقیانوس هستند.

به گفته اورز، از زمان آغاز فروش پیراهن در اواخر سپتامبر، تاکنون در بیش از سی کشور جهان فروش داشته‌اند.

چالش بعدی و نسبتاً مهم اورز، تشکیل تیمی است که به عنوان اولین نماینده جزایر مارشال، آماده حضور و رقابت در مسابقات بین‌المللی باشد.

برای دستیابی به این هدف، او قصد دارد از میان فوتبالیست‌هایی که الان در تیم‌های باشگاهی جزایر اطراف بازی می‌کنند، بازیکن بگیرد.

فراتر از آن، با تشکیل یک لیگ منظم و هفتگی برای تیم‌های پایه و بزرگسالان، حرکت به سمت ایجاد یک زیرساخت پایدار آغاز شده است.

اورز می‌گوید: «بازیکنان زیادی در جزایر اطراف مانند جزایر سلیمان و پاپوآ گینه نو داریم که هم اکنون تیم فوتبال دارند. این بچه‌ها در جزایر مارشال زندگی می‌کنند و می‌توانند به رشد فوتبال کمک کنند.»

«در ابتدا ما با کشورهای نزدیک خود که اهدافی مشابه دارند، رقابت خواهیم کرد. اما هدف بلندمدت ما بسیار بزرگتر از این است. می‌خواهیم توسط فیفا به رسمیت شناخته شویم و ‌بخشی از بازی‌های کنفدراسیون و مقدماتی المپیک باشیم.»