شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
«زندان شناور»؛ ملوانان از زندگی در ناو جنگی مثل آبراهام لینکلن چه میگویند؟
- نویسنده, مکس متزا
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۶ دقیقه
جانی برنل، کهنهسرباز نیروی دریایی آمریکا، در جریان جنگ آمریکا در افغانستان در سال ۲۰۰۱، ۱۱۱ روز را روی ناو هواپیمابر «یواساس کارل وینسون» گذراند.
او بهعنوان عکاس نیروی دریایی، برخلاف بیشتر ملوانان که عمدتا به بخش محل کار خود محدود بودند، امکان رفتوآمد در قسمتهای مختلف کشتی و دیدار با خدمه را داشت. در دورانی که هنوز عکاسی دیجیتال رایج نشده بود، نیروها معمولا با دیدن او مشتاق بودند از آنها عکس بگیرد.
برنل در بیش از سه ماه حضورش روی «یواساس کارل وینسون» شاهد تغییر حالوهوای خدمه بود؛ شور و انرژی اولیه آنها بهتدریج جای خود را به چیزی داد که او از آن با عنوان «اندوه» یاد میکند.
او میگوید: « در مقطعی زمانی میشد نوعی بیروحی را در چشمهای همخدمتیها دید. هنوز هم فکر میکنم سختترین بخش کارم این بود که هر روز آن غم را در چهره افراد ببینم.»
برنل به بیبیسی گفته است با نگرانی و در آستانه اشک، اخبار مربوط به شرایط ناو «یواساس آبراهام لینکلن» را دنبال میکند؛ ناوی که از ۱۱ دسامبر در چارچوب جنگ آمریکا و ایران در مأموریت به سر میبرد و مدت استقرار آن اکنون بیش از دو برابر مدت حضور برنل روی ناو وینسون است.
به گزارش دو نشریه آمریکایی حوزه نظامی، میلیتاری تایمز واستارز و استریپز، نیروهای مستقر روی لینکلن با کمبود ذخایر غذایی، خرابی سیستم لولهکشی و فرسودگی شدید روبهرو هستند.
اعضای خانواده ملوانان نیز درباره وخامت سلامت روان آنها در نتیجه این شرایط ابراز نگرانی کردهاند. گزارش شده که برخی از ملوانان حتی تلاش کردهاند خود را از عرشه به دریا بیندازند.
با این حال، مقامهای نظامی وجود مشکلات شدید روی کشتی را رد کردهاند و برخی کهنهسربازان نیز گفتهاند گزارشهای رسانهای اغراقآمیز است.
استیو راجرز، فرمانده بازنشسته نیروی دریایی و مدیر «انجمن نیروی دریایی ایالات متحده» میگوید گزارشهای منتشرشده در رسانهها تا حد زیادی نادرست و «۹۹ درصد هیاهو» هستند.
او در چارچوب فعالیتش در این انجمن، که یک سازمان غیرانتفاعی برای حمایت از اعضای نیروی دریایی آمریکاست، با خانوادههای نیروهای مستقر روی لینکلن در تماس بوده است. راجرز میگوید نگرانی خانوادهها درباره عزیزانشان در زمان جنگ طبیعی است و نیروها برای شرایطی که در آن قرار دارند بهخوبی آموزش دیدهاند.
با این حال، یکی از بستگان یک ملوان مستقردر ناو لینکلن در گفتوگو با بیبیسی گفته است که یکی از اعضای خانوادهاش، حدود ۲۹ کیلوگرم، وزن کم کرده و به دلیل سر و صدای مداوم و لرزش کشتی دچار فرسودگی شدید شده است.
دونالد ترامپ روز جمعه در پاسخ به پرسشی درباره وضعیت موجود برروی لینکلن، این گزارشها را رد کرد و گفت مدت این مأموریت «هنوز به اندازه کافی طولانی نیست».
روز یکشنبه نیز رئیس فرماندهی مرکزی آمریکا، که مسئول عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه است، اعلام کرد از میان ۱۱ ناو هواپیمابر فعال ارتش آمریکا، لینکلن در حال حاضر یکی از پایینترین آمار موارد مرتبط با سلامت روان را دارد.
دریاسالار برد کوپر گفت: «این به این معنا نیست که همهچیز بینقص است.» او افزود: «خدمت طولانیمدت در دریا برای همه مناسب نیست.»
او ادامه داد: «این شرایط بهطور خاص دشوار و طاقتفرساست» و تأکید کرد سلامت روان نیز مانند سلامت جسمی و معنوی، بخشی از سلامت فرد است و نیاز به توجه دارد.
برنل، عکاس سابق نیروی دریایی، میگوید بر اساس تجربه خودش بسیاری از خدمه ناو لینکلن بهدلیل وظایفی که در طبقات پایین کشتی دارند، حتی فرصت رفتن به عرشه بالایی را پیدا نمیکنند. بعضی از آنها ممکن است برای مدتهای طولانی آسمان را نبینند.
او ناو «یواساس وینسون» را که خودش در آن خدمت کرده، «یک زندان شناور» توصیف میکند. به گفته برنل، یکی از همکارانش برای اینکه از کشتی اخراج شود، دست به هر کاری زد؛ از فروش مواد مخدر گرفته تا راهاندازی یک «کلوب زیرزمینی ریو».
تخت برنل بسیار کوچک بود؛ تختهایی که نیروها به آنها «تختهای تابوتی» میگفتند. فضای تخت آنقدر محدود بود که حتی نمیشد بهراحتی در آن غلت زد. کابلهایی که برای مهار و متوقف کردن هواپیماها هنگام فرود روی عرشه استفاده میشدند نیز از پشت دیواری درست کنار سر او عبور میکردند.
او میگوید: «سر و صدا هیچوقت قطع نمیشد. کشتی همیشه پر سروصدا بود.»
به گفته او، هواپیماها دائماً در حال فرود یا برخاستن بودند و صدای شلیک سلاحها هم مرتب شنیده میشد.
هنوز بهطور دقیق مشخص نیست شرایط کنونی روی ناو «یواساس آبراهام لینکلن» چگونه است. یک تیم ازشبکه خبری سی-ان-ان، ماه گذشته سه روز را روی این ناو گذراند و مشکل گستردهای مشاهده نکرد. چند نفر از نیروها گفته بودند که طی «ماهها» مجبور به سهمیهبندی غذا شده و وزن کم کردهاند، اما سی-ان-ان گزارش داد زمانی که در هفت ژوئیه سوار ناو شد، مواد غذایی به اندازه کافی وجود داشت. دوشها نیز آب گرم داشتند، هرچند نشانههایی از کپک دیده میشد.
آمریکا ناو دیگری را برای جایگزینی لینکلن اعزام کرده است؛ «یواساس جورج واشنگتن» که انتظار میرود حدود یک هفته دیگر به خاورمیانه برسد.
این ناو نیز سابقه مشکلات مرتبط با سلامت روان دارد. در سال ۲۰۲۲، مجموعهای از خودکشیها در میان خدمه آن ــ زمانی که ناو هنوز در بندری در ویرجینیا پهلو گرفته بود ــ باعث آغاز تحقیقات نظامی شد. نتیجه تحقیق این بود که این مرگها ناشی از یک عامل واحد نبودند، بلکه مجموعهای از مشکلات، از جمله شرایط نامناسب زندگی، در آن نقش داشتند. گزارشی که در مه ۲۰۲۳ منتشر شد، اذعان کرد که فرماندهان نیروی دریایی موجب افت استانداردها شده بودند و در نتیجه نیروهای خود را ناامید کرده بودند.
دکتر هارولد کودلر، رئیس سابق سیاستگذاری سلامت روان در اداره امور کهنهسربازان آمریکا، میگوید دولت آمریکا سالهاست اثرات روانی خدمت روی ناوها را بررسی میکند.
به گفته او، انزوای زندگی روی کشتی، دورههای طولانی یکنواختی و بیحوصلگی که ناگهان جای خود را به «آمادهباش شدید» میدهد، میتواند مشکلات روانی را تشدید کند.
او درباره وضعیت لینکلن میگوید: «نمیدانید خط مقدم کجاست؛ بهخصوص در این نوع جنگ پراکنده و غیرخطی که اکنون شاهد آن هستیم.»
به گفته کودلر، این عوامل میتوانند هم برای نیروهای عادی و هم برای افسران طاقتفرسا باشند: «شما منزوی هستید. دقیقاً نمیدانید قرار است چه اتفاقی بیفتد. شاید دیگر حتی مطمئن نباشید مأموریت چیست و نمیدانید چه زمانی به خانه برمیگردید.»
در جریان جنگ جهانی دوم، ارتش آمریکا یک فیلم آموزشی تهیه کرد تا به سربازانی که ممکن بود با پدیدهای موسوم به "تحریکپذیری ناشی از نبرد" روبهرو شوند کمک کند.
در این فیلم، ملوانی به تصویر کشیده میشد که در زیر عرشه کشتی، در اتاقی بسته و دورافتاده، مأمور نظارت بر دستگاهها بود؛ در حالی که نبرد با دشمن در بیرون جریان داشت.
کودلر میگوید: «او نمیتواند دشمن را ببیند. نمیداند روی عرشه چه میگذرد. وظیفهاش فقط زیر نظر گرفتن دو نشانگر در موتورخانه است.»
هدف این فیلم نشان دادن این نکته بود که نیروهایی که مستقیماً سلاح به دست نمیگیرند و شلیک نمیکنند نیز همچنان «تحت فشار روانی شدید قرار دارند، در وضعیت آمادهباش بالا به سر میبرند و در معرض فرسودگی هستند.»
پژوهشهای اداره امور کهنهسربازان آمریکا نیز نشان داده است که نیروهای نظامی و کهنهسربازان در مقایسه با جمعیت عمومی آمریکا، حدود ۵۰ درصد بیشتر در معرض خطر خودکشی قرار دارند.
کودلر میگوید یکی از چالشهای ارتش این است که به هر سرباز و ملوان این احساس را منتقل کند که بخش مهمی از مأموریت است، در حالی که باید با یکنواختی ناشی از تبدیل شدن به «چرخدندهای در یک ماشین بزرگ» هم مقابله کرد. برای کاهش انزوا و بیحوصلگی، روی ناوها گاهی برنامههایی مثل مسابقه آواز یا پیکنیک روی عرشه برگزار میشود.
او از درخواست برخی دموکراتهای کنگره برای تحقیق درباره شرایط لینکلن و نحوه رسیدن وضعیت به این مرحله حمایت کرده است.
کودلر میگوید: «عملکرد کشتی فقط به اندازه عملکرد خدمهاش خوب است. این پنج هزار نفر یک جامعه را تشکیل میدهند؛ فقط برخی مردان و زنان تحت فشار نیستند، بلکه یک جامعه کامل تحت فشار است.»
او اضافه میکند: «وقتی وضعیت خدمه افت کند، تواناییهای کشتی هم کاهش پیدا میکند. بنابراین اگر گزارشهایی که منتشر شده درست باشند، واقعاً جای نگرانی وجود دارد.»
در مقابل، استیو راجرز از انجمن نیروی دریایی آمریکا که خودش دورههای چند هفتهای را روی شناورهای کوچک نیروی دریایی گذرانده، میگوید افسردگی و بیحوصلگی در میان نظامیان پدیدهای غیرعادی نیست.
او میگوید: «همه ما انسانیم و همه دوران سخت را تجربه میکنیم.»
راجرز رسانهها را به انتشار اطلاعات نادرست متهم میکند و میگوید این گزارشها به روحیه نیروها و خانوادههایشان آسیب میزند.
به گفته او، نیروها ممکن است مضطرب یا خسته شوند، اما روی ناوها کشیشهای نظامی و مشاوران سلامت روان حضور دارند و خدمه برای مقابله با فشارهای مأموریت آموزش دیدهاند.
او همچنین گزارشها درباره صحبت ملوانان از پریدن از کشتی را اغراقآمیز میداند و آن را با شوخیهایی که در زمان خدمت خودش شنیده بود مقایسه میکند. او به یاد میآورد یکی از نیروها گفته بود: «کاش میشد با چتر نجات از اینجا فرار کنم» وآن را صرفاً شوخیها و گلهگذاریهای معمول بین نظامیان دانست.