داستان جذاب فوتبال مونتزا؛ شهری که فقط فرمول یک نیست

منبع تصویر، Getty Images
- نویسنده, سایمون استون
- شغل, بیبیسی
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۶ دقیقه
اسم مونتزا که میآید، ذهن ورزشدوستان سراغ پیروزیهای بهیادماندنی لوئیس همیلتون و مایکل شوماخر میرود و البته پیروزی امسال کیمی آنتونلی در مسیر کسب اولین قهرمانیاش در فرمول یک. ولی این شهر شمال ایتالیا فقط به هیجان مسابقههای اتومبیلرانی خلاصه نمیشود.
کمتر از پنج کیلومتر دورتر از پیست تاریخی که میزبان جایزه بزرگ ایتالیا است، ورزشگاه ۱۷ هزار نفری بریانتئو قرار دارد؛ خانه آث مونتزا، باشگاهی که در سریآ بازی میکند.
جلب توجه به سوی این باشگاه کار آسانی نیست، چون دو غول اروپایی، آث میلان و اینترمیلان، در فاصله ۲۰ دقیقه رانندگی در سنسیرو بازی میکنند و کومو با آن جاذبه رویاییاش هم با قطار کمتر از یک ساعت با اینجا فاصله دارد.
اما مونتزا داستان جذاب خودش را دارد.
«بیانکوروسی» یا همان سفید و قرمزها سال ۱۹۱۲ تاسیس شدند ولی تازه در سال ۱۹۵۱ برای اولین بار به سریبی (دسته دوم فوتبال ایتالیا) رسیدند. همین سال ۲۰۱۷ هم در سری دی و به شکل نیمهحرفهای بازی میکردند.
مونتزا با هدایت جووانی استروپا، بازیکن سابق این تیم، در سال ۲۰۲۲ برای اولین بار به سریآ صعود کرد. استروپا بعد از شروع ضعیف در لیگ برتر ایتالیا اخراج شد اما مونتزا سه سال در سریآ دوام آورد تا این که سقوط کرد.
بعد هم بلافاصله برگشت و ماه مه امسال دوباره جایش را میان تیمهای برتر به دست آورد.
حالا مالک مونتزا شرکت سرمایهگذاری آمریکایی «بکت لین ونچرز» است و ایوان یوریچ، سرمربی سابق ساوتهمپتون، روی نیمکتش نشسته. باشگاه هم تصویر روشنی دارد از این که چطور میتواند در این منطقه شلوغ و پررقیب سری در میان سرها درآورد.
جذابیت فرمول یک و بهشت استعدادیابی

منبع تصویر، Getty Images
گزیدهای از مهمترین خبرها، گزارشهای میدانی و گفتوگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.
اینجا مشترک شوید
پایان % title %
با مائورو بالدیسونی، مدیرعامل مونتزا، در دفتری در ورزشگاه بریانتئو صحبت میکنم. پیش از آن، گشت کوتاهی در مرکز تمرینی باشگاه در مونتزلو زدم که با ماشین کمتر از پنج دقیقه با ورزشگاه فاصله دارد.
بعد از پیروزی چهار بر صفر مقابل کالیاری در شب قبل، فضا مثبت است؛ این بزرگترین پیروزی تاریخ باشگاه در سریآ بود.
مونتزا در زمان نوشتن این گزارش سومین تیم از انتهای جدول است و یک امتیاز با منطقه امن فاصله دارد اما باشگاه احساس میکند خیلی چیزها به نفعش است.
بالدیسونی میگوید: «اول از همه، مونتزا در حومه میلان است، پس موقعیتش برای بازیکنان جذاب است. برای دیده شدن کارهایی که میکنیم، جای خوبی است. مونتزا جذابیت دارد و شناختهشده است، چون به خاطر ارتباطش با فرمول یک، در دنیا بهعنوان شهر ورزشهای لوکس شناخته میشود.»
«امکانات باشگاه از میلانلو، مرکز ورزشی میلان، بزرگتر و احتمالا کارآمدتر است، چون آنها نمیتوانند مثل ما همه تیمها را، از کمسنترین رده آکادمی تا تیم اصلی، یک جا داشته باشند. این استان بهخصوص از نظر تولید ناخالص داخلی یکی از ثروتمندترین مناطق اروپاست.»
«پس همه زمینهها برای ساختن یک پروژه خوب فراهم است. همیشه هم آدمهایی برای تماشا میآیند. دیروز نمایندههایی از نیوکاسل، فولام، ساوتهمپتون، ساندرلند، لیورپول و بوروسیا دورتموند در ورزشگاه بودند، و باشگاههای دیگری هم بودند.»
«اگر این جا بیایید، میتوانید بازی میلان، کومو، آتالانتا، اینتر و مونتزا را ببینید. استعدادیابها و مدیران ورزشی میتوانند دو روز بیایند و چند بازی مختلف در سطح بالا تماشا کنند.»
پرورش ستارههایی مثل وارلا

منبع تصویر، Getty Images
لورن کرمپسی، رئیس باشگاه مونتزا، پیشتر مدیر ارشد بازاریابی چلسی بود.
او حالا یکی از بنیانگذاران «بکت لین ونچرز» است؛ شرکتی که حدود ۵۲ میلیون دلار برای خریدن مونتزا به خانواده سیلویو برلوسکونی پول داد.
کرمپسی ۴۶ ساله پیش از بازی با کالیاری، آمادهسازیهای قبل از مسابقه را از کنار زمین زیر نظر داشت تا مطمئن شود همه جزئیات سر جایش است. بعد از بازی هم حواسش هست که بازیکنان و کادر فنی از پیروزیشان لذت ببرند.
ستاره آن شب، گوستاوو وارلا، مهاجم جوان تیم، بود. او دو گل زد و تعداد گلهایش را در همه رقابتهای این فصل به ۱۱ رساند؛ عملکردی که باعث شد برای اولین بار به تیم ملی بزرگسالان پرتغال دعوت شود.
مونتزا برای خریدن این بازیکن ۲۱ ساله حدود ۳/۳ میلیون دلار به بنفیکا پرداخت. او الان با ۹ گل در ۹ بازی، بهترین گلزن سریآ است.
همین حالا هم باشگاههای بزرگی دنبالش هستند و بیتردید حاضرند مبلغی خیلی بیشتر از آنچه مونتزا خرج کرد، بپردازند.
این نمونهای کامل از مدلی تجاریست که باشگاه میخواهد بسازد.
بالدیسونی که پس از ۱۰ سال، در سال ۲۰۲۰ از باشگاه رم جدا شد، میگوید: «همیشه فکر میکنیم ماموریت باشگاه بردن بازیهاست اما این هم هست که موجب پیشرفت بازیکنانی را که در آکادمی خودش هستند، شود و بعد استعدادهایی را پیدا کند که با اهداف و سبک باشگاه جور دربیایند.»
«در رم توانستیم استعدادهای جوانی مثل مارکینیوس را پیدا کنیم که ۱۸ سالش بود و میتوانست در ترکیب اصلی بازی کند، تا این که او را به پاری سنژرمن فروختیم. بازیکنان دیگری هم مثل اریک لاملا و محمد صلاح بودند. ولی در رم کار سختتر است، چون توقعات بالاتر است.»
«در مونتزا هم ایده همین است. فشار بیشتر است، چون سقوط ضربه بزرگتری به درآمدها میزند. اما فضا و توقعات ورزشی برای بازیکن جوانی که زمان بیشتری برای شکل دادن به پختگی روحیاش دارد، قابلمدیریتتر است.»
مونتزا در رقابت با لستر، باشگاه لیگ یک انگلیس، جی رابینسون، بازیکن ساوتهمپتون و عضو تیمهای پایه انگلیس، را این فصل به شکل قرضی جذب کرد. البته نباید فراموش کرد که حضور یوریچ در این انتقال نقش کلیدی داشت.
این بازیکن ۱۹ ساله تا حالا در همه رقابتها ۱۰ بازی کرده و دو گل زده است.
ساختن یک باشگاه و یک تیم

منبع تصویر، BBC Sport
مونتزا تا کریسمس برنامه سختی پیش رو دارد و باید با فیورنتینا، رم، کومو و یوونتوس بازی کند. بعد از آن هم بازی به همان اندازه مهمی مقابل ونتزیا دارد؛ تیمی که الان یک رده و یک امتیاز پایینتر از مونتزا در جدول است.
بالدیسونی خوشبین است. این که کاونتری، هال و ایپسویچ، سه تیم تازه صعود کرده لیگ برتر انگلیس، در تابستان هر کدام بیش از ۱۶۰ میلیون دلار خرج کردند، یعنی رقمی که مونتزا فقط میتواند خوابش را ببیند، دید کلی او را به فضای فوتبال تغییر نمیدهد.
برنامههایی هم برای بازسازی ورزشگاه بریانتئو در جریان است؛ ورزشگاهی که فقط یکی از جایگاههایش سقف دارد.
بالدیسونی میگوید: «از نظر رقابت با بازارهای جهانی دیگر، زیرساخت ضعیفترین نقطه ایتالیاست اما بعضی چیزها هزینه است و بعضی سرمایهگذاری.»
او گسترش و بهبود ورزشگاه یک باشگاه را به چشم «سرمایهگذاریای است برای کسب درآمد بیشتر» میبیند: «البته درآمدهای لیگ برتر انگلیس خیلی بیشتر از لیگهای دیگر است، پس آن باشگاهها در رقابت دست بالا را دارند.»
«ولی چون لیگ برتر است، به بازیکنان بیش از ارزششان هم پول میدهند. شاید بازیکنی را که دوست دارم داشته باشم، بگیرند چون پول بیشتری میدهند اما شاید من بتوانم بازیکن دیگری پیدا کنم که چندان از او عقبتر نیست. بعد باید بتوانی آن بازیکن را پرورش بدهی.»
«یعنی استعداد را زود پیدا میکنی و بعد آنقدر پرورشش میدهی تا به سطحی برسد که بعضی بازیکنان دیگر همین حالا در آن هستند. شاید بعد او را به لیگ برتر بفروشیم؟»
برقراری این تعادل کار ظریفی است اما مونتزا شکی ندارد که قادر به انجام این کار است.
بالدیسونی میگوید: «ساسولو ۱۳ سال پیش برای اولین بار به سریآ رسید و تا فصل گذشته تمام این مدت در همین لیگ ماند. آتالانتا مدام صعود و سقوط میکرد و حالا یکی از تیمهای مطرح است که هر سال برای حضور در رقابتهای اروپایی میجنگد.»
«این نتیجه کاریست که در زمینه پیدا کردن استعدادها، پرورش آنها و ماندن در کورس رقابت انجام دادهاند. هدف همین است. شدنی است. ما هم باید ببینیم میتوانیم یا نه.»


































