توافق غافلگیرکننده ترامپ با روسیه، نشانه فشار فزاینده برای مهار قیمت سوخت است

منبع تصویر، Getty Images
- نویسنده, آنتونی زورکر
- شغل, خبرنگار آمریکای شمالی بیبیسی
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۴ دقیقه
تصمیم دونالد ترامپ برای واردات سوخت روسیه به آمریکا، چرخشی چشمگیر در موضع رئیسجمهور به شمار میرود.
تنها سه هفته پیش، ترامپ قانونی را امضا کرد که اجازه میداد آمریکا تحریمها و تعرفههای تازهای علیه کشورهایی اعمال کند که نفت و گاز روسیه وارد میکنند.
اکنون ترامپ میگوید ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، موافقت کرده است در ماههای آینده صدها هزار تن سوخت دیزل به آمریکا و بازارهای جهانی عرضه کند.
این توافق در حالی صورت گرفته که ترامپ همچنان با پیامدهای سیاسی جنگ ایران و تاثیر آن بر قیمت جهانی انرژی دستوپنجه نرم میکند؛ آن هم تنها چند هفته پیش از آنکه رایدهندگان آمریکایی برای انتخابات میاندورهای پای صندوقهای رای بروند.
با جهش شدید قیمت سوخت در آمریکا، مقبولیت ترامپ در میان افکار عمومی کاهش یافته است؛ مردمی که هم از افزایش قیمت در پمپبنزینها آسیب دیدهاند و هم از پیامدهای آن که به تورم گسترده در سراسر اقتصاد منجر شده است.
فشار ناشی از جنگ بهویژه در ایالتهای کشاورزی آمریکا بهشدت احساس شده است؛ ایالتهایی که برای به کار انداختن ماشینآلات کشاورزی و انتقال محصولات به بازار وابستگی زیادی به سوخت دیزل دارند.
همین ایالتها، از جمله آیووا، کانزاس، تگزاس و اوهایو، به میدانهای سیاسی غیرمنتظرهای در انتخابات پیش رو تبدیل شدهاند؛ انتخاباتی که مشخص خواهد کرد آیا جمهوریخواهان کنترل کنگره را حفظ میکنند یا نه
ترامپ طی ماهها در جستوجوی راههایی برای کاهش فشار سیاسی بر حزب خود بوده است.
گزیدهای از مهمترین خبرها، گزارشهای میدانی و گفتوگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.
اینجا مشترک شوید
پایان % title %
او اخیرا متحدان اروپایی را تحت فشار قرار داد تا بیش از پیش از ذخایر نفتی خود استفاده کنند. همچنین دریافت مالیات فدرال بر سوخت را به تعویق انداخت و اجازه داد سوختی که برای استفاده در بخش کشاورزی اختصاص یافته بود، در حملونقل جادهای بین ایالتها نیز مصرف شود.
ترامپ همچنین وعده داده است حملات به ایران را تا پس از انتخابات میاندورهای از سر نگیرد؛ اذعانی غیرمعمول و صریح به تاثیر سیاسی درگیری جاری.
تصمیم او برای رسیدن به توافق با پوتین تازهترین و چشمگیرترین تلاش در همین راستاست.
البته پستهای ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشال اغلب اطلاعات ناقصی ارائه میکنند. جزئیات دقیق اینکه روسیه چگونه این سوخت را وارد بازار جهانی خواهد کرد و در مقابل چه چیزی دریافت میکند، جز ارز خارجی که بهشدت به آن نیاز دارد، روشن نیست.
این تصمیم ترامپ را در معرض انتقاد متحدان اروپایی و سیاستمداران آمریکایی قرار میدهد که میگویند دولت او اکنون به تامین مالی ماشین جنگی روسیه کمک میکند.
ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین، این توافق را «هدیهای» به پوتین خواند که روسیه آن را با «ترور و خیانت» «جبران خواهد کرد».
او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «اجازه دادن به روسیه برای فروش فرآوردههای نفتی، سرمایهگذاری در جنگی است که باید پایان یابد، نه اینکه طولانیتر شود.»
همچنین مشخص نیست اقدام ترامپ دقیقا تا چه اندازه در پای صندوقهای رای به جمهوریخواهان کمک خواهد کرد.
عرضه دیزل از ذخایر اروپایی که پیشتر وعده داده شده بود، تاثیر محسوسی بر قیمت انرژی نداشته و هنوز اطلاعاتی درباره سرعت ورود سوخت روسیه به بازار وجود ندارد.
ظرفیت پالایش دیزل روسیه بر اثر حملات مکرر اوکراین آسیب دیده است؛ حملاتی که ترامپ از زلنسکی خواسته شدت آنها را کاهش دهد.
آمریکا روزانه حدود ۳.۶ میلیون بشکه (معادل حدود ۵۷۲ میلیون لیتر) دیزل مصرف میکند. بنابراین حتی اگر روسیه همین ماه ۳۰۰ هزار تن وعدهدادهشده را تحویل دهد، این میزان تقریبا معادل نیمی از مصرف روزانه آمریکا خواهد بود.
ممکن است آمریکاییها در کوتاهمدت تفاوت چندانی احساس نکنند.
کمتر از یک ماه تا انتخابات میاندورهای آبان ۱۴۰۵ (نوامبر ۲۰۲۶) باقی مانده و رایگیری زودهنگام در بسیاری از ایالتها از همین حالا آغاز شده است. به تعبیر رایج، بخش عمده تصمیم سیاسی رایدهندگان احتمالا دیگر شکل گرفته است.
ترامپ در پست خود در تروث سوشال نوشت: «کاهش قیمتها برای آمریکاییها، بهویژه کشاورزان بزرگ، دامداران و رانندگان کامیون ما، بالاترین اولویت من است.»
اما طی هفت ماه گذشته، قیمت انرژی، سوخت و کالاهای مصرفی فقط افزایش یافته است؛ در حالی که ترامپ و مقامهای دولتش بارها به افکار عمومی نگران اطمینان دادهاند که راهحلی موفق برای جنگ و کاهش پیامدهای اقتصادی آن در آستانه دستیابی است.
ترامپ اکنون شاید امیدوار باشد که تازهترین توافقش، با کنار گذاشتن مسائل دیپلماتیک بالقوه ناخوشایند آن، برای متقاعد کردن رایدهندگان آمریکایی کافی باشد که وعده او درباره نزدیک بودن گشایش اقتصادی چیزی بیش از حرفهای توخالی است.
































