۹۳ درصد جاده‌های افغانستان خاکی‌اند

    • نویسنده, خلیل نوری
    • شغل, بی‌بی‌سی
  • منتشر شده در
  • زمان مطالعه: ۳ دقیقه

مجاهد فولادی از باشندگان ولایت دورافتاده و دشوارگذر دایکندی واقع در مناطق مرکزی افغانستان می‌گوید برای رسیدن به کابل، حدود ۵۰۰ کیلومتر راه در یک شبانه روز طی کرده است چون به گفتهٔ او، جاده‌ها بیشتر خاکی‌اند.

آقای فولادی به بی‌بی‌سی گفت که «در ۲۴ ساعت منزل میان کابل و دایکندی تنها چهار یا پنج ساعت را در سرک پخته می‌رویم. در برخی محلات در کنار کوه‌ها می‌رویم چون مسیر کوهستانی است.»

او می‌گوید «۲۰ درصد مسیر پخته و هشتاد درصد آن خاکی است. در موتر های فلاینگ‌کوچ می‌رویم و در هر چوکی سه نفر می‌نشینند و جای نشستن بسیار تنگ است و وقتی که افراد از موتر پایین می‌شوند، به سختی راه می‌روند.»

اداره ملی احصائیه و معلومات حکومت طالبان در افغانستان اعلام کرده است که نزدیک به ۹۳ درصد جاده‌های افغانستان هنوز خاکی‌اند.

به گفتهٔ این اداره برای «اولین بار» شبکه جاده‌ای کشور را به‌هدف ارائه یک تصویر واحد و جامع از این شبکه ارزیابی و تثبیت کرده‌ و دریافته است که در سراسر افغانستان ۲۴۵ هزار کیلومتر جاده وجود دارد که از آن جمله ۹۲.۶ درصد آن خاکی‌اند.

اداره ملی احصائیه و معلومات می‌گوید نتایج این بررسی تفاوت‌ قابل ملاحظه‌ای‌ را در سطح دسترسی میان ولایت‌ها نشان می‌دهد که می‌تواند شناسایی مناطق نیازمند توسعه و بهبود زیربناهای ترانسپورتی را ساده سازد.

سخنگوی این اداره به بی‌بی‌سی گفت این ارزیابی بر اساس اطلاعات وزارت‌های فواید‌عامه و احیا و انکشاف دهات، داده‌های جهانی و تصاویر ماهواره‌ای، انجام شده است.

محمد حلیم رافع افزود که « طول مجموع سرک‌ها بیش از ۲۴۵ هزار و ۷۲ کیلومتر تثبیت شده است.»

بر اساس تحلیل و ارزیابی ریاست عمومی معلومات جغرافیایی این اداره، از مجموع شبکه جاده‌های کشور ۱۸ هزار و ۲۴۱ کیلومتر یا ۷.۴ درصد پخته و ۲۲۶ هزار و ۸۳۱ کیلومتر یا ۹۲.۶ درصد دیگر خاکی‌اند.

نورستان دارای کمترین جادهٔ قیرریزی‌شده

این ارزیابی نشان‌دهنده تفاوت فاحش در میزان دسترسی مردم به جاده‌های پخته در سطح کشور است.

آقای رافع می‌گوید «کابل با ۴ هزار و ۸۴ کیلومتر بیشترین سرک پخته را در میان ولایت‌ها دارد، در حالی که نورستان با ۱۲ کیلومتر کم‌ترین سرک پخته را داراست. از نظر سهم سرک پخته از مجموع شبکه سرک‌ها، کاپیسا با ۲۵٫۱ فیصد در بالاترین سطح و دایکندی و غور با ۰٫۵ فیصد در پایین‌ترین سطح قرار دارند.»

دراین بررسی تعداد پل‌های خورد و بزرگ، پلچک ها و سیل‌برها نیز بررسی شده است.

ارزیابی اداره ملی احصائیه افغانستان نشان می‌دهد که بر اساس معیار«۲ کیلومتر فاصله محل زندگی از جاده» تنها حدود ۴۱ درصد جمعیت روستایی افغانستان به جاده های پخته دسترسی دارند.

یافته‌های این ارزیابی در حال منتشر می‌شود که پس از ۲۰۰۱، هزینه‌های هنگفتی صرف جاده‌سازی در افغانستان شد، به شمول جاده حلقه‌ای افغانستان که بیش از سه هزار کیلومتر طول دارد و ۱۶ ولایت کشور با هم وصل می‌کند.

اما استفاده از مواد با کم کیفیت، نبود نظارت، بی‌توجهی در حفظ و مراقبت و جنگ، بخش کلانی از این سرمایه‌گذاری را هدر داد و بسیاری از جاده‌های اسفالت‌شده به بازسازی نیاز دارند. امروز خراب بودن جاده‌ها از عوامل اصلی حادثات ترافیکی در افغانستان محسوب می‌شود.